همون قدر که ستاره هست اگه ماه بود بازم اين اسمون بي تو سياه بود

زيبا ترين گل با اولين باد پاييزي پرپر شد . با وفا ترين دوست به مرور زمان بي وفا شد . اين پرپر شد ن از گل نيست از طبيعت است و اين بي وفايي از دوست نيست از روزگار است.

منو ببخش عزیز من اگه می گم باهام نمون

دستای خالیمو ببین آخر قصه رو بخون

ترانه ای رو که برات گفته بودم فروختمش

با پول اون نخ خریدم  زخم دلم رو بستمش

همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم

تو عشقتو ازمن بگیر من واسه تو خیلی کمم

بین من و تو فاصله است  یک در سرد آهنی

من که کلیدی ندارم   تو واسه چی در می زنی

این در سرد لعنتی  شاید که نخواد وا بشه

قلبتو بردار و برو قطار داره سوت می کشه

همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم

تو عشقتو از من بگیر من واسه تو خیلی کم

 پول نداره ، خونه نداره ، موبايل نداره ، قيافه نداره ، کامپيوتر داره ولي پول کارت اينترنت نداره ، همه جا پياده ميره آخه ماشين نداره ، جوک زياد ميگه ولي اصلا خنده نداره ، خيلي وراجي ميکنه ولي منو که مي بينه زبون نداره ، آهنگ زياد ميخونه ولي صدا نداره ، ميگه منو دوست داره ولي دوستم نداره ، يه زماني منو داشت ولي حالا منم نداره ، هنوز دوسش دارم ولي لياقت نداره ، همه ي اينا دروغ بود هيچکدوم واقعيت نداره ، چون دل من کسي رو به جز تو دوست نداره

گفتند ستاره ها را نمي توان چيد... آنان که باور کردند حتي دستي براي چيدن ستاره ها دراز نکردند... اما... اما باور کن... که من به سوي دورترين ستاره ها دست يافتم و با اين که دستانم تهي ماند... چشمانم لبريز ستاره شد.....

وقتی که سرشار از عشق تو هستم
هیچ نفسی حریف آوازم نیست
روح پرنده های آسمونم
هیچ قفسی حریف پروازم نیست

پایان اندوه شب جدایی
روز خوش دوباره عاشق شدن
تویی که در موسم غربت من
بهانه ای برای زنده بودن

وقتی که سرشار از عشق تو هستم
هیچ نفسی حریف آوازم نیست
روح پرنده های آسمونم
هیچ قفسی حریف پروازم نیست

وقتی که سرشار از عشق تو هستم
بالاتر از دنیای من دنیا نیست
با تو به جایی می رسم که انگار
فاصله ای بین منو خدا نیست

با تو نمی ترسم من از زمستون
ندارم ایمانی به فصل سرما
بهار خود منم وقتی تو هستی
باقی همه حرف و گمان و رویا

وقتی که سرشار از عشق تو هستم
هیچ نفسی حریف آوازم نیست
روح پرنده های آسمونم
هیچ قفسی حریف پروازم نیست

توی اون چشمای ساکت
توی اون دریای شرم
عشق رو مثل روز روشن میبینم
نگو عاشق نیستی
نگو عاشق نیستی
تو هوای سرد غربت
روی گونه هات گل سرخ
در تب و تاب شکفتن میبینم
نگو عاشق نیستی
نگو عاشق نیستی
بیقرار این سو و آن سو رفتنت
از من و ما از همه بریدنت
بیقرار این سو و آن سو رفتنت
از من و ما از همه بریدنت
توی خلوت غرق یاد یک کسی
بی امان مستانه گریه کردنت
نغمه های خود عشقه بهترین نشونیا
این صدای خود عشقه دلنشین ترین صدا
این صدای خود عشقه
نگو عاشق نیستی
نگو عاشق نیستی
بیقرار این سو و آن سو رفتنت
از من و ما از همه بریدنت
بیقرار این سو و آن سو رفتنت
از من و ما از همه بریدنت
توی خلوت غرق یاد یک کسی
بی امان مستانه گریه کردنت
نغمه های خود عشقه بهترین نشونیا
این صدای خود عشقه دلنشین ترین صدا
این صدای خود عشقه
نگو عاشق نیستی
نگو عاشق نیستی
نگو عاشق نیستی
نگو عاشق نیستی

زندگی

       چون گل سرخی است  پر از برگ و پر از عطر و پر از خار

يادمان باشد اگر گل چيديم

عطر و خار و گل و برگ همه همسايه ديوار به ديوار همند

به خاطر تو می نويسم ، به خاطر تو می خونم ، به خاطر تو زنده ام ، به خاطر خودت ، وجودت ، نگاهت ، غرورت . تويی که شدی همه چيزم ، دوست دارم هميشه باهام باشی . نمی دونی چقدر دوست دارم ، به خدا نمی دونی ، اگه می دونستی . . . . . .

عشقت را نصيب كسي كن كه لايق آن باشد نه تشنه آن چون هر تشنه اي روزي سيراب مي شود